Sprężone powietrze wykorzystywane jest jako nośnik energii. W pneumatyce przygotowanie sprężonego powietrza, realizowane w specjalnych urządzeniach (elementach), polega na:

* usunięciu z niego zanieczyszczeń,
* redukcji ciśnienia do wymaganego poziomu,
* wprowadzeniu czynnika smarnego (dla mechanizmów, które tego wymagają).

Powietrze oczyszczone powinno charakteryzować się:

* brakiem wody w postaci kropel; woda w postaci pary jest dopuszczalna, gdy punkt rosy występuje przy temperaturze niższej o 5 - 10 °C od najniższej temperatury pracy układu napędowego;
* zanieczyszczeniami mechanicznymi poniżej 5 mikrometrów, przy udziale wagowym do 0,7 mg/m³ w warunkach normalnych fizycznych;
* niewystępowaniem olejów oraz innych cieczy w postaci kropel. Konstruktor i użytkownik urządzeń pneumatycznych, znając najniższe temperatury w nich występujące, powinien ocenić, czy przy danej wilgotności powietrza zasilającego może wystąpić szkodliwe wykraplanie się wody zawartej w postaci pary w sprężonym powietrzu (tzn., czy zostanie osiągnięty punkt rosy).

Powietrze opuszczające stację kompresorową ma zwykle temperaturę o 10 - 15 °C wyższą od temperatury otoczenia. Podczas stygnięcia powietrza w instalacji pneumatycznej następuje wykroplenie się pary wodnej. Aby wykroplona woda nie dostawała się do instalacji sprężonego powietrza, stosuje się urządzenia osuszające sprężone powietrze.

Powietrze zawiera różną, zależną od warunków otoczenia, ilość pary wodnej. Zawartość pary wodnej w powietrzu jest zależna od wielu czynników i zmienia się w zakresie 0 - 4%.

Do oceny stopnia wilgotności powietrza stosuje się dwie wielkości:

* wilgotność bezwzględną, określającą ilość wody w gramach zawartej w 1 m³ powietrza, przy określonym jego ciśnieniu i temperaturze (zwykle są to warunki normalne fizyczne lub techniczne);
* wilgotność względną, określającą stosunek ilości pary wodnej zawartej w 1 m³ powietrza, przy określonym ciśnieniu i temperaturze, do ilości pary wodnej maksymalnie możliwej do pochłonięcia w tych warunkach przy zupełnym nasyceniu powietrza. Stosunek ten zwykle podaje się w procentach. Na ogół, aby zapewnić prawidłową pracę urządzeń pneumatycznych, należy tak osuszać zasilające je powietrze, żeby jego wilgotność względna w najniższej temperaturze pracy nie przekroczyła 80%.

Zawartość głównych składników powietrza nie zmienia się - zwane są one składnikami stałymi; zawartość niektórych składników zmienia się - zwane są one składnikami zmiennymi.

Objętościowy skład powietrza[1]:

Składniki stałe:

(skład niezmienny do wysokości 80 km, w stanie suchym, czyli bez pary wodnej)

* azot - 78,08%
* tlen - 20,95%
* argon - 0,934%
* neon - 18,18 ppm
* hel - 5,24 ppm
* metan - 1,7 ppm
* krypton - 1,14 ppm
* wodór - 0,55 ppm
* ksenon - 0,085 ppm

Składniki zmienne:

(różne, w zależności od położenia geograficznego, pory roku i innych sytuacji, np. erupcji wulkanu)

* dwutlenek węgla - średnio 380 ppm
* dwutlenek siarki
* dwutlenek azotu
* ozon (ok. 0,000001 części atmosfery)
* składniki mineralne: pył, sadza
* składniki organiczne: drobnoustroje, zarodniki roślin

Suche powietrze ma średnią masę molową 28,84 g/mol.

Powietrze jest bezbarwne, bezwonne, bez smaku, słabo rozpuszczalne w wodzie. Skroplone powietrze jest bladoniebieskie. Gęstość powietrza zależy od ciśnienia, temperatury oraz składu; dla suchego powietrza, przy ciśnieniu atmosferycznym, na poziomie morza, w temperaturze 20 °C wynosi 1,2 kg/m³. Temperatura topnienia zestalonego powietrza wynosi około -213 °C, a temperatura wrzenia około -191 °C.

Taki start